Overig

Marcherende troepen, ze walsen een land plat met het gestamp van hun kisten en het geratel van hun geweren. Hun opdrachtgever is het gezicht van miljoenen mensen, althans, dat zou hij moeten zijn. Hij zit zo ver af van het slagveld, dat hij op geen enkele manier kan beseffen wat de gevolgen zijn.

Ook ik kan niet beseffen wat die gevolgen zijn, wel kan ik enigszins speculeren wat de consequenties zullen zijn voor de toekomst. De gevechten die op dit moment gevoerd worden in Irak, zullen in ieder geval getekend worden door een droevig gevolg en een droevige oorzaak. En de vlam zal in de pan slaan, mede dankzij de komst van het internet. Sneller, dramatischer en grootschaliger dan ooit tevoren zal het nieuws zich verspreiden, dat de oorlog inderdaad onrechtvaardig geweest is en vooral gekoppeld is aan belangen voor macht en grondstoffen, in plaats van aan belangen voor vrede en stabiliteit.

Wie ben ik om mij daar zorgen over te maken?

Een moderne vreemdeling, die niet geïdentificeerd wil worden door een plastic pasje, maar door wat hij zegt en door wat hij doet. Namens vele mensen probeer ik een schreeuw te vormen, die nimmer gehoord zal worden door diegene, waar dit 'gebrul' tegen gericht is.
Een schreeuw uit wanhoop zou je het kunnen noemen, op een beter toekomstbeeld voor de kinderen die ik ooit zal, of in ieder geval wil, krijgen.

Als ik dit zelf zo terug lees, denk ik bij mezelf dat ook ik zo'n typische Nederlander ben die overal wel een mening over heeft en overal over durft te klagen. Toch denk ik dat ik, namens velen, mag stellen dat we het in Nederland goed getroffen hebben. Dat we zelfs van geluk mogen spreken. Want wij lachen om een salarisverhoging, terwijl een Afrikaans jongetje lacht, als hij een klokhuis van een appel vindt op een vuilstortplaats, wat tevens zijn 'huis' is. Dat jongetje verdient meer, zou dat misschien automatisch betekenen dat ik minder moet verdienen? Als het aan geld zou liggen, is het misschien beter om mijn baan op te zeggen en naar de Afrikaanse zon te gaan. Om hen ter plekke te helpen. Maar helaas moet ik bekennen dat ook ik mij schuldig maak aan de zelfzuchtigheid en de gulzigheid van de luxe die mij gevormd, gestuurd en verwend heeft, en dat nog jaren zal blijven doen... Een paradox welke door mij nooit als rechtvaardig benoemd zal worden, maar wel degelijk als weemoedig en zielig voor al die mensen die niet de kans kregen en/of krijgen, zoals ik die elke dag weer aan mag grijpen.