Muziek en levensstijlen

Bij het beluisteren van muziek verbeeld ik mij wel eens zogenaamde 'standaard karakters', die dan zouden moeten passen bij de melodieën die ik op dat moment beluister. Wat natuurlijk omgedraaid kan worden door een levensstijl vervolgens te 'associëren' bij bepaalde muziek. Een studiegenoot wees mij erop, tijdens het fietsen door de motregen in Tilburg, dat dit best een interessant onderwerp zou zijn om 'meer' mee te doen. Wat voor levensstijl associëren wij met bepaalde muziekgenres?

Vroeger werd Happy Hardcore gezien als muziek voor mensen, die met een Australian trainingsbroek op straat liepen, met bomberjacks en kale koppie of met matjes in de nek, terwijl ze met scooters en Sietta's de stad 'onveilig' maakten. Een beetje zoals New Kids on the Block, maar dan anders.
Hardrock was voor de alternatief geklede alto's en popmuziek was eigenlijk voor de 'main streamers'. Maar muziek wordt steeds moeilijker toe te kennen aan een bepaalde subcultuur binnen onze samenleving, simpelweg omdat wij geen echte benamingen voor die groepen meer gebruiken. De gabbers, alto's, skaters en ballen lijken met elkaar vermengd te zijn. In ruil voor die groepen kennen wij nu eigenlijk nog maar twee duidelijke subculturen. Dat zijn de in zwart geklede, van metal blij wordende, Satan liefhebbende Gothics en de identiteitsonzekere, 'maked up' eigenwijze, suïcidaal en zwartdenkende Emo's. Misschien vergeet ik hier nog een groep die al jaren lang meegaat. Namelijk de 'Hip Hoppers', want ook zij worden al jaren vertegenwoordigd door de Karl Kani, Echo, en Fubu merkdragende muziekliefhebbers. Zouden dan de Gothics en Emo's het gevolg zijn van een mix tussen gabbers, alto's, scaters en ballen?
Mensen rond mijn leeftijd (23) zullen ongetwijfeld nog de link leggen met de zojuist genoemde groepen van 'vroegâh'. Zij kunnen zichzelf nog op hun zolderkamertje zien hakken op de hit Supergabber of zichzelf zien headbangen op 'Killing in the name of' van Rage Against The Machine.
Emo's daarentegen hebben een eigen manier van dansen weten te ontwikkelen, op zowel Hardcore als Rock muziek. Dat ziet er ongeveer zo uit:

Vooral veel met je armen rondzwaaien en knieën heffen dus.
Een belediging voor de hakkende gabbers van toen en een verschrikking voor de alto's uit de 'moderne prehistorie'. Net als de trend 'Jumpen' dat was, waarvan velen beweerden dat het goed zou zijn voor je gezondheid. Geloof mij, hakken was op z'n minst net zo gezond. En headbangen... Tsja, dat kan inderdaad zorgen voor een Whiplash, maar is en blijft een klassieke 'dansstijl' onder de rockers.

Levensstijlen associëren met bepaalde soorten muziek is niet alleen moeilijk, het is ook nog eens een associatie die hevig lijdt aan de vooroordelen die mensen toekennen aan bepaalde muzieksoorten.
Zo denk ik bij het luisteren naar 50 Cent al snel dat daar mensen naar luisteren die zich vaak 'cool' en 'gangsterish' zullen gedragen. Mede vanwege het feit dat ik 50 Cent in 2009 op zag treden tijdens Pukkelpop. Mijn vooroordeel werd daar behoorlijk bevestigd, maar toch is het dan nog geen feit, dat alleen maar 'zulke mensen' luisteren naar 50 Cent. Want ook vrienden van mij, die eerder als 'bal' gezien worden, draaien weleens 'Candy Shop' en niet alleen maar Hollandse kaskrakers en Aprés-Ski hits.

Klassieke muziek daarentegen werd verplicht verbonden aan een bepaalde levensstijl. Namelijk aan de elitaire, luxueuze en royale levensstijl. Alhoewel Mozart en Beethoven het hier ongetwijfeld weleens moeilijk mee hadden, lieten zij zich hier toch niet door beïnvloeden bij het schrijven van hun prachtige melodieën.

Misschien kan er dus wel gesteld worden, dat levensstijlen verbonden worden aan muziekstijlen op basis van vooroordelen. Dat zou inhouden dat de schrijver van de muziek, in principe, van te voren geen bepaalde doelgroep voor ogen heeft, noch een bepaalde levensstijl toekent aan de geschreven muziek. Behalve dan die van de artiest, die met een videoclip een bepaald imago uitstraalt.

Toen de macarena, van Los del Rio, een megahit werd en zelfs Tweede Kamerleden de macarena-dans uitvoerden tijdens een schorsing, werd deze niet per definitie verbonden aan de levensstijl van politici. Maar als dit zou gebeuren met een dans die Marilyn Manson bedacht zou hebben, zou dit allicht wel gebeuren.

Wat hierbij vooral belangrijk geacht moet worden, is denk ik dat muziek nooit geschreven moet worden voor een bepaalde doelgroep of levensstijl. Muziek moet geschreven worden vanuit een bepaald gevoel en niet om een marketingplan in te kunnen vullen. Verbindt dus vooral jouw muziek aan jouw levensstijl, maar verbindt jouw levensstijl niet te veel aan één bepaald soort muziek. Al helemaal niet als je muzikant bent. Want het vooroordeel van een mens mag toch niet de muziek van een genie gaan bepalen?

- Mocht er animo zijn voor meer van dit soort stukken, laat het dan vooral even weten door een reactie achter te laten!-