Ken ik jou niet ergens van?

Glimmende ogen, getuitte lippen, zwierende rokjes, wiebelende kontjes. Het is lente en het lijkt of heel Nederland bezig is iemand te versieren of versiert te worden.
Het uitgelezen seizoen om op terrasjes mensen te kijken, vanachter zonnebrillen stiekem te gluren of de doos met oude versiertrucs en afgezaagde openingszinnen weer eens leeg te kiepen. Het lijkt vaak zo vanzelf te gaan om iemand van het andere geslacht (of hetzelfde, waarom ook niet) met een simpele openingszin, een mooi compliment of gewoon een gratis drankje om de vinger te winden. Toch heb ik inmiddels ondervonden dat er nog genoeg mensen zijn die van deze, voor sommige zo vanzelfsprekende, ‘moves’ bepaald geen kaas gegeten hebben.

Drie weken geleden was ik op een zaterdagavond alleen thuis. Ik had hoofdpijn en geen zin om de deur uit te gaan. Ik zag zoveel reclames voorbij komen van datingsites die beloofden de ware voor je te vinden, dat ik vond dat ik moest kijken wat zij daar voor trucs voor uithaalden. Ik besloot, puur experimenteel, een profiel aan te maken op Lexa.nl en Parship.nl. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Eerst moest er een complete persoonlijkheidstest ingevuld worden die uiteindelijk zou uitwijzen welk medelid het beste bij mij past. Sindsdien ontvang ik dagelijks virtuele ‘knipogen’, ‘ijsbrekers’ en Joost weet wat nog meer voor online openingszinnen van Lexa en Parship. Hoe is het mogelijk aan de hand van een virtueel profiel een ‘match-made-in-heaven’ te maken? Hoe kun je door het invullen van een paar meerkeuze vragen bepalen of iemand wel of niet de ideale partner voor jou is? Is er vanachter je computer scherm ook zoiets als een klik te voelen? Ik vraag me af wat mensen er toe zet via het wereld wijde web op zoek te gaan naar hun levenspartner? Zijn alle leuke vrijgezellen die we al generaties lang in kroegen, restaurants en musea tegenkwamen massaal naar binnen verhuist om hun heil op het internet te zoeken?
Zijn eerste dates om elkaar te leren kennen passé? Is een bioscoopje en een hapje eten veranderd in een chatsessie met een glas wijn.

Als je geluk hebt gevolgd door het bekijken van het virtuele fotoalbum. Gaan we elkaar pas ‘face-to-face’ ontmoeten na ontelbaar veel msn gesprekken en privé berichten waarna eigenlijk de spanning van het leren kennen en ontdekken er al af is? Geen vrouwen avondjes meer om elkaar zo mooi mogelijk te maken en vervolgens op stap te gaan en die ene hunk te scoren. Geen stoere mannen praat meer wie als eerste de ‘babe’ van de tent gescoord heeft, maar veilig vanachter je computer knipogen en glimlachen versturen? Noem me een dromer, een romanticus of een zeikerd, maar is een heel belangrijk onderdeel van een relatie niet of jij je veilig voelt bij iemand. Dat je aangetrokken bent tot de ander zijn uiterlijk, dat je in iemands ogen kunt verdrinken of vastgehouden wilt worden door zijn sterke handen. Is het samen intiem zijn en genieten van elkaars aanwezigheid niet essentieel in een relatie?

En zijn we er daarom niet altijd op ingesteld, bewust of onbewust, waar we ook zijn, te letten op die kenmerken in iemands uiterlijk die juist die liefde, warmte of veiligheid uitstralen? In die paar keer dat ik mijn profielen gecheckt heb, zat er niet 1 kandidaat tussen waarbij ik de virtuele warmte kon voelen of in wiens pasfoto ogen ik wilde verdrinken, dus heb ik besloten mijn profielen maar weer te verwijderen. Mocht ik op zoek gaan naar de ware hoor ik toch liever een afgezaagde ‘Ken ik jou niet ergens van’ dan “NW6PLHZK stuurt u een glimlach‏”